Bugün aklıma takıldı böyle bir soru. Düşünce zamandan bağımsız olamaz gibi geldi. Düşüncenin olduğu yerde zaman da vardır. Öyle ise zamansızlık durumunda, düşünce de var olamaz. Tanrı zamandan bağımsız olduğuna göre (dini tanımlara göre) , Tanrı’nın düşüncesi yok mudur? Düşüncenin olmadığı yerde yaratım nasıl olabilir? Yaratımın olması için düşüncenin de olması gerekir diye düşünüyorum.

Farklı düşünelim, diyelim ki, düşünce bir bütün olarak var olsun. Yani biz çoktan var olmamış bir düşünceyi düşünmüyoruz. Mevcut olan düşünceyi seçiyoruz. O zaman düşüncenin var olması için zamana ihtiyacımız yok. Zaten o her şekli ile çoktan düşünülmüş var edilmiş. Ve bizim yaptığımız şey bu düşünce denizinde, düşünce damlalarını denizden ayrıştırıp seçmek sadece. Eğer Tanrı’yı bu deniz dersek, damlalar da biz, Tanrı’nın bir benliği yok. Kendisine ait bir düşüncesi de yok aslında. Çünkü o mevcut düşüncelerin hepsi. İyi kötü ayrımı yok. Bu denizin içinde iyi kötü dediğimiz bütün düşünceler mevcut. Bununla birlikte doğru yanlış da yok. Ne düşünürsek düşünelim, onu doğru yada yanlış yapan şey sadece yargılarımız. Bu yargılarımız bile bu denizin içinde mevcut.

Yazarken kendi sorumun cevabını kendim verdim. Tanrının zamandan bağımsız olabilmesi için, düşüncesinin çoktan var olmuş olması gerekir. Ama düşünce çoktan var olmuş ise, yaratım nasıl oluyor? Yani bütün düşüncelerin bir arada olduğu bir düşünce denizinde yaratım olabilmesi için, düşüncenin kendini denizden ayırması gerekmez mi? Yani bu denizden ayrılmış düşünce yaratımı gerçekleştiriyor olabilir. Bu dünya bir düşünce ise, Tanrının düşünce denizinden ayrılmış bir düşünce olmalı ve birisi tarafından düşünülmeli. Belki de yaratımı gerçekleştiren Tanrı’nın kendisi değil, Tanrı’nın düşünce denizinden ayrılmış damlalar olarak bizleriz.